WYRWA kwiecień 2011
5 kwietnia 2011jest taki ciek wodny w okolicach Świecia ……………………..
, który podobno jest tylko spływalny na wiosnę (tak przynajmniej słyszałem – nie wiem sprawdzę !!). Pewnej pięknej niedzieli postanowiliśmy się zmierzyć z Wyrwą. Młody Misiek z kawenikiem zostali przetransportowani przez „starego” Micha do Przysierska, gdzie zamierzaliśmy rozpocząć nasz mini splywik – do pokonania okol 6 km. (to przecież pesteczka). Rozpoczynamy nieopodal drogi krajowej Łódz – Chojnice. Pierwsze dwa kilmetry to wąski ciek okolo 1,5 metra szerokości płynący dość wartko z dużą ilością bystrzy i z dużą ilością wody . Jednak brzegi jak i rzeczka mocno zanieczyszczona przez cywilizację, napotykamy chyba ze trzy zapory z butelek, puszek, szklanek i różnych dziwnych rzeczy. Na jednym z takich zakretów kawenik(jak zwykle ostatnio) zalicza malusieńką wywroteczkę (to następstwo braku umiejętności wykonania podpórki i „strachu’ przed gałęziami). Robimy sobie małą przerwę na jedzonko, bo przed nami zaczyna się zalesiony teren. Za bardzo nie wiemy, gdzie jesteśmy ,bo nie ma zasięgu GPS. Po krótkiej przerwie dzielnie ruszamy na szlak i ku naszemu zaskoczeniu zaczynają się zwałeczki, zwałki, zwałuchy. Nurt spowalnia, rzeczka płytnieje a my walczymy dzielnie. Na odcinku okolo 3-4 km. liczne bystrza i plycizny, które rekompensują zwalki, doslownie drzewo na drzewie, drzewem poganiane. My jednak przy swojej pomocy pokonujemy szystkie nie wysiadając z kajaka – raz pod drzewem, raz na drzewie, raz pod wodą – „walka” na całego. Na koniec trasy już na Wyrwie przy czynnej elektrowni dostajemy małe opierdziel, że plywamy na prywatnej wodzie a to zabronione (na szczęście obeszło się bez rękoczynów). Po prawie siedmiu godzinach intensywnego plynięcia ramiona miałem w dupie, a dupę w ramionach -bolalo mnie doslownie wszystko. Naszym skromnym zdaniem rzeczka raczej dla wytrawnych kajakarzy i to tylko na jedyneczkach, prawdopodobnie splywalna jednak tylko na wiosnę.
P.S. były przepiękne fotografie i filmiki, ale niestety przez moja głupotę i lenistwo zatopiłem na wieki mój przepiekny wodoszczelny aparat. Po aparacie zostaly tylko wspomniennia i „oponka ratunkowa,niezatapialna” , która znajduje się w mojej kieszeni.
buziaczki: kawenik i młody misiek

rzeczka, albo ciek – jak kto woli , dała mi niezle w kośc i przyspożyła wiele zmęczenia i zadowolenia jednocześnie oraz pozwoliła „podszlifować” znajomość mojego języka łacińskiego !!!!