XIX OSK Grand Prix „NYSA KLODZKA 2011” – wspomnienia
7 maja 2011kiedy nadszedł wreszcie ten, wymarzony pierwszy dzień, nie wiedziałem jeszcze jaki będzie dalej![]()
a tu : 30 kwietnia w godzinach wieczornych jak zwykle opoznieni (Eliza z Gosią nie zdążyły się pewnie wyrobić na czas – no cóż powoli się do tego przyzwyczajam) ruszamy całą naszą pięcioosobową ekipą na „podbój” Nysy Kłodzkiej : Eliza, Gośka, Michu, Młody Michu no i ja kawenik. Na marginesie chciałem jeszcze tylko delikatnie zaznaczyć, że wyruszamy super nowoczesnym samochodem marki Nissan Trial (czy to prawda Michaś ???? ) z pełnymi wygodami i luksusami – a mamy przed soba jakieś 400 km , a nadodatek ciągamy przyczepkę z dwoma Vistami i dwoma Eskimo Salto ( super górske kajaki ) . W przodzie siedzi kierowca główny – młody Misiek, obok niego pilot główny – Elizka, a z tyłu Gośka oraz dwóch boguducha winnych kajakarzy turystów : Misiek i Kawenik. No i tak sobie jedziemy ………………………….. , po pewnym odcinku drogi (jakieś 2000m.) dwóch boguduchawinnych kajakarzy turystów wpadło na super pomysł, że można sobie lekko urozmaicić i rozweselić naszą podróż. Kierowca i pilot – nie mogli (prawo nasze tego nie przewiduje) , Gośka nie miała nawet najmniejszych chęci, więc do rozweselania zostali biedni, zmęczeni i boguduchawinni kajakarze turyści. Czas i kilometry leciały miło, szybko i wesoło. W pewnym momencie znurzył nas (przynajmniej niektórych) wszechmocny sen – tego odcinka drogi nie pamiętam, ale nie był on napewno zbyt długi, bo ja nie potrafię za długo spać w samochodzie. Pózniej jeszcze tylko mały wyścig samochodowy ulicami Wrocławia (niestety przy prędkości 150 km./h. – przegrany. Boże, że ta przyczepka to wytrzymała) i po 6,5 godzinach jazdy jesteśmy o godz.3.00 na miejscu. BARDO – miasto cudów.
Sobota to pobudka wczesnym rankiem, szybkie śniadanko, lekki ból głowy, przepiękna pogoda i ruszamy na start do Zabłoci , gdzie po 16 km. mamy dotrzeć do Kłodzka. Jak pózniej się okazało jest to dla nas etap dość pechowy ze względu na: po pierwsze próg wodny skoczony przez Mchała (był zakaz skoków, ale kiero naszej ekipy zapomnial o tym wspomnieć i dostaliśmy reprymende z wpisem do akt – jakoś z trudem, ale udało nam się to przeżyć), po drugie leciuchne spóznienie na metę, za które wszyscy otrzymaliśmy – 10 pkt. (czyżby kolejny spływ ukończony na minusie ?? ). Za to wydarzenia i atmosfera na etapie była warta tych minusów. Etap górskiej rzeki był wyjątkowo spokojny i leniwy, więc ci „górale”, którzy wzięli eskimo salto zwane potocznie „kapciami” troszkę musieli się napier…….. wiosełkammi aby dopłynąc do końca. Po drodze zabrakło różnych rzeczy (a chęci i możliwości oczywiście były) więc wypadalo zrobić sobie jakieś małe przerwy aby spokojnie móc zwiedzić miejscowe skanseny sklepów spożywczych w poszukiwaniu paluszków czy też batoników. Kłodzko, koniec etapu – brak czasu na zwiedzanie i powrót do Barda. Wieczorek integracyjny : gitarka, śpiew, tańce, dyskoteka i balety do rana. Pózniej spać do namiocików.
Niedziela – dzień wyścigowy, pobudka wcześnie rano, jeszcze szybsze śniadanko, mocniejszy ból glowy, ale za to przepiękna pogoda – czyżby górskie powietrze nie sprzyjało. Kłodzko – Bardo 18 km. Etap spokojny z małymi spiętrzeniami (sporo ekp się pokapało, ale pomoc była na miejscu) i znowu nasi „górale” w kapciach dostają mocno w kość. W Młynowie przerwa oraz start do wyścigu na 13 km. Kawenik zostaje sędzią wyścigu z ramienia PZK (ma nadzieje, że dzęki swojemu jakże wielkiemu zaangażowaniu jego punkty minusowe zosatną jakoś zrekompensowane). Eliza z gośka startują w TK2- kobiet i mimo nienajlepszych kajaków zajmują trzecie miejsce na podium (mamy medal) . Michał na „kapciu” nie ma najmniejszych szans z innymi kajakami a mimo to zdecydowal się wystartować i nie był wcale ostatni – wielkie brawa. Michu wystartował w kategorii TK2- męskie plynąc w pojedynkę kajakiem i za pomoc osadą wyścigowym na przeszkodach otrzymał pózniej nagrodę na zakończeniu. Doplyneliśmy !!!! , ale to nie koniec emocji , jeszcze slalom kajakowy pod mostem w mieście. tym razem zmęczeni po etapie nie mamy sił, albo chęci na start w slalomie – namówiliśmy tylko Michała, w którym duch walki jeszcze „nie umarł” . Kawenik również miał chęć startować , ale sędziowanie dla niego było ważniejsze niz przyjemność pływania (no to teraz już napewno wyjdę na plusowe punkty i to pewnie znaczne). Michał w pięknym stylu zajmuje drugie miejce w slalomie przegrywając z „Grzanką” o 0,01 sek. Praktycznie o musnęcie palca sędziego czasowego – kawenika (co za pech, że sędzia taki uczciwy). Dzisiejszego dnia również mielśmy pecha : po naszym malutkim błędzie (nie doczytaliśmy niestety regulaminu, albo inaczej – wogóle go nie czytaliśmy) dziewczyny pozbyly się 3 miejsc, gdyż byla łączona punktacja wyścigu i slalomu – „laseczki” głowy do góry, będzie jeszcze okazja. Wieczorkiem ognisko, gitarka, śpiew, tańce , dyskoteka do białego rana. Pózniej spac do namiocików.
Poniedziałek pobudka wcześnie rano, błyskawiczne śnadanko, mocniejszy ból głowy, ale za to jak zwykle przepiekna słoneczna pogoda. Bardo -topola 18 km. Poraz kolejny „świeccy górale” dostają w kość na kapciach. Choć ten etap zwany „Przełomem Bardzkim” był najszybszy, a niektólre odcinki 300 m i przeszkody znajdujace się w nurcie były warte miana rzeki górskiej. Wywrotek bylo co niemiara. Nawet niektórzy mistrzowie kajakowi sie wyłożyli. Doplywamy, zaladunek sprzętu, obiadzik i brak czasu na zwiedzanie zamku, które było zaplanowane. Powrót do Barda i oficjalne zakończenie spływu podczas pikiku w mieście „Majówka w Bardzie”, wręczenie nagród, podziękowania i uściski – ostatecznie na 14 drużyn zajęliśmy dobre 8 miejsce. Wieczorkiem jak to zwykle bywa integracja braci kajakowej: śpiew, gitarka, tańce, hulanki i dyskoteka do kolejnego białego ranka (nasze kochane dziewczęta Elizka i Gośka daly się przekonac, że są najlepszymi kierowcami płci pieknej w naszym kraju i zgodziły się prowadzić „naszego” zacnego Nissana do domku, co pozwoliło boguduchawinnym kajakarzą zintegrować się na zakończenie spływu – DZIĘKUJEMY !!!! ). Pózniej wczesnym rankiem spać do namiocików.
Wtorek szybka pobudka, wolne śniadanko, ból głowy. BARDO – MISTO CUDÓW. Temperatura 2 st. , ciągły, nieustający opad majowego śniegu – to chyba cud !!!!! ZIMA w maju, albo jak kto woli MAJOWA ZIMA. Napadało z dobre 10-15 cm. sniegu, a my w tak kijową pogode pakujemy się do powrotu. Zmarznięci, przemoczeni, zmęczeni i zniechęceni spakowaliśmy się do powrotu. Pożegnanie, żal, łzy smutku i szczęścia jednocześnie i okolo godziny 12 wyruszamy w iście zimowych warunkach do domku (Nissanek nasz kochany miał oponki uniwersalne i napęd na cztery kółka ) i po ośmi godzinach drogi docieramy do naszych domków.
Rzeczka bardzo, bardzo sympatyczna i przyjemna. Komandorek Andrzej wporząsiu chłopina, towarzystwo zajefajne i zarąbiste, atmosfera jeszcze wspanialsza. Dziekujemy wszystkim naszym znajomym i przyjaciolom, jak i nieznajomym za mile spędzony weekend majowy .WSZYSTKO NA PLUS !!!!! No i na koniec mała zagadka : kto z ekipy KTW ukończył spływ (niestety i to ma być wielka tajemnica) z punktami minusowymi ????? (odpowiedzi proszę zachować dla siebie).
kawenik
