„Wycie do księżyca” – krótka refleksja

13 lutego 2012 2 przez kawenik

……………………………………………………..

Po dłuższej przerwie spowodowanej „rokiem zauroczenia” obudziliśmy się (na pewno jeden gość się obudził) z tego pięknego snu i postanowiliśmy wrócić do naszej dawnej tradycji klubowej. Organizujemy ponownie śpiewogranie w klubie pod jakże przewrotnym tytułem „Wycie do księżyca” (jak się okazało po samym spotkaniu to tytul nie był wcale tak bardzo przewrotny, można wręcz powiedzieć, że trafił w sedno !!!! hihihi). Całuśny i Kawenik jak zwykle punktualnie przybyli na miejsce spotkania aby wszystko dopiąć na ostatni guzik i przygotować do działania. Przyozdobiliśmy pięknie naszą siedzibę, były białe obrusy (do czasu niestety) ,  poustawiana ze smakiem „zastawa stołowa” no i oczywiście gitara. Na „straży” postawiono ochroniarza dość pokaźnych rozmiarów – Grzesia „Bila” zwanego przez przyjaciół „zbójem” (przezwisko to pochodzi od jego delikatnej i smukłej postury sportowca – amatora), który także zaczyna od nowa swoja karierę bramkarską (bynajmniej nie w piłkę nożną). O godzinie zaczyna się zlot pierwszych gości, pojawiają się Grzonek z Magdą (ta kobietka od naszej wyśmienitej mapy wyprawowo – topograficznej do podboju rzeki Krępy), następnie zjawia się ekipa grudziądzka Gośka, Dorotka, Maciek i Bartek (panowie okazali się najmłodszymi uczestnikami spotkania, które zresztą bardzo, bardzo im się spodobało – już nie mogą się doczekać swojej dorosłości) . Rozpoczęliśmy przygotowanie sprzętu komputerowego pod nasze pokazy multimedialne a w oczekiwaniu na kolejnych gości po ……………….. „maluchu” (chyba25 gramówjak mnie wzrok nie mylił) !!!!!!!!! Zaraz, zaraz, zaraz – a skąd tutaj się znalazł jakiś „maluch” ? – ochrona ma dziurawe ręce albo jest przekupiona ? No nie , tak nie może być – kategorycznie, nie zgadzam się na to – jestem potwornie oburzony i zniesmaczony zaistniałą sytuacją !!!! Aczkolwiek nie mogę powiedzieć ,żeby cytrynówko-miodówka (roboty pewnej Ewy P. z domu C.) , do której spożycia zostałem wręcz zmuszony ?!?!, nie była wyśmienita i nie smakowała jak prawdziwy nektar – nektar kajakarza !. Tak mijały chwile przygotowań multimedialnych, w międzyczasie dołączają do nas kolejni goście : Kaśka z Tomusiem i nasz przyjemniaczek Stary Michu. Zaczyna się robić naprawdę nastrojowo, ale oni znowu jako kolejni wnieśli naprawdę po „maluchu”. Ochrona , straż, ochrona – pomocy ………………  , takie słowa kotłowały się w mojej głowie, ale niestety gardło nie chciało ich wymówić. W związku z zaistniałą sytuacją trzeba było gardło dobrze przepłukać a następnie naoliwić – co niezwłocznie uczyniono. I w ten oto sposób zabawa rozpoczęła się na dobre, doszedł jeszcze Jarecki, Hetek i Radzia, Eliza z Młodym Michem. Zaczęły się śpiewy, przyśpiewki i różnego rodzaju chórki. Wyświetliliśmy prezentacje multimedialne z urodzin Grzonka (75 lat to wcale jeszcze nie starość podobno – tak twierdzi Grzonek), naszego zajefajnego spływu majowego na rzece Nysie Kłodzkiej oraz zapowiedzi organizowanych przez nas imprez w 2012 roku. Nad prezentacjami w domku pomęczyli się zarówno Magda (znana wszystkim z mapy rzeki Krępy) jak i kawenik (ogólnie znany kajakarz szuwarowo – bagienno – błotnisty). Wielkie dzięki Magda. W tak zwanej przerwie między występami , sukcesywnie, z wielką precyzją i poświęceniem oddawaliśmy się w objęcia ……………… „maluchów” . Wreszcie około godziny 21 wyjaśnia się sekret ochroniarza i wnoszonych na teren klubu zakazanych (nie tylko teoretycznie) przedmiotów. Otóż kolega Grzegorz lekko się spóźnił ze swoim towarzystwem i właśnie w tym momencie zajął się pilnowaniem wejścia – JEST !!!!  PRAWDZIWA OCHRONA !!!! . Naszym chóralnym śpiewom, przy akompaniamencie i wielkim prowadzeniu Całuśnego  i  Tomka (schorowany, a jednak się poświęcił i do nas dołączył) nie było końca. Młodzi w międzyczasie zabawiali się grą w tenisa stołowego i ogólnie atmosfera była wesoła, sprzyjająca śpiewom, wspomnieniom i integracji. Około godziny 24 zaczęliśmy powolutku rozchodzić się do domków na zasłużony spoczynek. Najtwardsi (a było ich czworo Eliza, Młody Misiek, Caluścy i kawenik) pośpiewali do godziny 2 nad rankiem, choć jeden z chórzystów zasnął snem błogosławionym przy „scenie” (mała zagadka dla wszystkich:, kto zasnął przy scenie ??). Z tego, co się orientuję to wszyscy byli bardzo zadowoleni i wyśpiewani, wychodząc do domu obiecali sobie, że za około miesiąc spotkamy się ponownie „powyć do księżyca”.

 

kawenik