„ZIMOWY” cztery dni w malutkiej pigułce
26 lutego 2012biorąc pod uwage tych, którzy nie mogli być, zlitowałem się nad nimi i wspomnienia umieściłem w „malutkiej” pigułce, tak aby wiedzieli co się u nas naprawdę działo ………………..
.
nasza „zimowa” przygoda rozpoczęła się już o godz. 9.30 we czwartek , załadunek kajaków, sprzętu i różnych pierdół. Były oczywiście spóźnienia, niepunktualności – jak zawsze (komandor jak zwykle nie zdążył się wyrobić na czas , a koniec końców wyszło, że spóźnienie to nasza wina – no i na tym stanęło !!!! ktoś przecież musi być lekko winny, hi hi hi ). W szkole przygotowaliśmy wszystko co trzeba , zapięliśmy wszystko na ostatni guzik i czekaliśmy na naszych wspaniałych kajakarzy. Należy jeszcze nadmienić, że zamieszkaliśmy w tzw. „diabelskim skrzydle” , które znajdowało się na pierwszym piętrze ( jakby kto chciał zapytać to z własnej, nieprzymuszonej woli, a wręcz z wielką i olbrzymią chęcią ) – „Trzciniak” Gdańsk , „Ważka” Warszawa, „Korek” Warka i „Damy w kajaku” . Reszta dnia jakby była lekko przymglona, przybywali kolejni kajakarze, gitary, śpiewy i integracje …………. końca nie było widać . Dopiero jak nadszedł ranek skończył się „wieczór zapoznawczy” – o czwartej trzeba było się położyć, bo piątek to dzień turystyki Pieszej ( WDA znienacka jednak nam zamarzła ). Punktualnie, wczesnym rankiem o odpowiedniej godzinie wyruszamy autokarami i busami do Błędna. Droga była dość długa ( jak się później okazało to była pierwsza z długich dróg dzisiejszego dnia !!!! ) , ale dzięki naszym nieodzownym atrybutom kajakarza minęła w całkiem sympatycznej atmosferze – mimo naszego przemęczenie i „ciężkiej główki” . W iście zimowej scenerii lasów wyruszamy na trasę długości 6 km. , gdzie czeka na nas grochówka, piwko i ognisko. Jedni idą na pieszo, drudzy na nartach, jeszcze inni z kijami. Podkreślić należy, że mamy naprawdę niesamowitego, bardzo dobrego, jedynego w swoim rodzaju, miejscowego „tubylca” – PRZEWODNIKA – Grześka „Bila” . Kto go do tej pory nie znał to teraz go naprawdę pozna i to w samych superlatywach. Tak sobie spacerujemy w miłym towarzystwie zachwycając się różnego rodzajami herbatkami. Mijają godziny, mijają kilometry – a końca nie widać. Niektórzy nawet idąc śladem swoich poprzedników „popływali” sobie dupą po zamarzniętej Wdzie , inni zaś nawet tam nie trafili. Jak to się stało – nie pytajcie mnie, ja nie byłem przewodnikiem . Znowu sobie idzie w miłym towarzystwie, godziny mijają, herbatka się kończy, kilometrów przybywa – a końca nie widać. NAGLE !!!! oczom swoim nie wierzę – widzę leśniczego ( który notabene życie nam uratował ). Uświadomiłem sobie, że coś nie tak – ZABŁĄDZILIŚMY !!??!!??!!?? , tak udało nam się lekko zabłądzić, choć przewodnik twierdził, że wszystko pod kontrolą. W końcu docieramy rozerwanym mocno peletonem do Starej Rzeki ( trudno powiedzieć ile zrobiliśmy kilometrów, ale moje nogi mówiły mi, że chyba 11 – 13 ), posilamy się i busami wracamy do Osia. Krótki odpoczynek, kąpiel, przygotowanie kreacji i wyruszamy na „wieczorek taneczny” do Domu Kultury w Osiu. Impreza jak mi się wydaje była super : tańce
, hulanki , swawole, konkursy z nagrodami i balet „Jezioro Łabędzi” w wykonaniu naszych szanownych kolegów kajakarzy
. Kończymy o godzinie 3 nad ranem ,wracamy do szkoły co w ogóle niektórym nie przeszkadza i integracja trwa podobno do szóstej nad ranem ( jak oni mogą tak długo wytrzymać te wspaniałe integracje, żałuję, że ja tak nie potrafię, ale postaram się nauczyć). SOBOTA – szósty dzień tygodnia, dzień wolny od pracy fizycznej i umysłowej. Jednak prawdziwi kajakarze się nie poddają i mają przed sobą wyścigi kajakowe w Żurze oraz imprezy sportowo – integracyjne na szkolnej sali. Na wodzie od wczesnych godzin porannych trwa zacięta walka o każdą sekundę w różnych kategoriach (ze smutkiem musze stwierdzić, że KTW jako główny organizator spływu, nie może wystawić swojej najmocniejszej drużyny ), a niektórzy walczą w szkole z własnymi słabościami, ułomnościami i marzeniami – postanawiają jednak aż tak bardzo nie angażować się w wieczorowe integracje ( pozwoli nam to być odrobinę zdrowszymi w dzisiejszych trudnych czasach !!!! ) . W tak zwanym międzyczasie, krótka chwila odpoczynki i początek kolejnej integracji, zaś wieczorkiem spotkanie sportowe na Sali. Rzucamy piłką do kosza, lotkami do tarczy i gramy w tenisa stołowego, jednocześnie rozwiązując łamigłówkę na papierze .Jak to zwykle w takich sytuacjach bywa, niektórym wychodzi lepiej innym troszkę gorzej, ale wszyscy są zadowoleni i uśmiechnięci. Równocześnie ze sportem trwa ciągle, nieprzerwanie i z dużym animuszem integracja międzypokoleniowa, międzymiastowa, międzyklubowa …………………… . Starczyło sił i gardła chyba do piątej nad ranem – było super, miło i przyjemnie ! . NIEDZIELA – większość twarzy zblazowana, widać zmęczenie i trud tych trzech poprzedzających dni spływowych. Zaczyna brakować uśmiechów na twarzy, trzeba wracać do domku, pożegnać się z przyjaciółmi i długo czekać na kolejne spotkania – aż łza w oku się kręci !!!! Zakończenie
, wręczenie nagród i pucharów, dyplomy, podziękowania i obietnica kolejnych spotkań. WRACAMY DO DOMÓW
Wracając do Świecia udało nam się jeszcze złapać „panę”, choć to nic w porównaniu z Mrzawkiem i Robertem, którzy musieli jeszcze ( jak się okazało bardzo chętnie ) zostać jeden dzień u Młodych Michów i czekać aż naprawią im samochodzik, który niestety nie wytrzymał trudów podróży z Warki do Osia .
