Dunajec, Skawa, Wisła – my tutaj byliśmy ????

2 czerwca 2012 1 przez kawenik

w pewien majowy weekend wybraliśny się na południe naszego kraju i ……………….

……………… czwartek 17 maja wyruszamy ponownie ze Świecia na „podbój” południowych szlaków rzecznych czyli na Ogólnopolski Spływ Kajakowy rzeką Skawą i Wisłą, którego organizatorami są nasi przyjaciele z klubu „Neptun” Żory. Jak zwykle niezmieniona ekipa, no prawie niezmieniona Elizka, Michu, Michu Junior i kawenik. Tym razem Gośka nie pojechała, bo miała osobiste spotkanie z jakimś Słowakiem czy Francuzem – nie pamiętam, ale podobno bardzo ważne !!!! Z przyczyn czysto technicznych wyruszamy z małym dwugodzinnym opóźnieniem. Michał z Eliza zostali kierownikami wozu, a my z Misiem kierownikami imprezy na tylnym siedzeniu jak to zwykle bywa Michaś patrzył na nas nieprzychylnym okiem (po colę zatrzymał się dopiero po godzinie, gdy zagroziłem sikaniem do pustej butelki). Jest cola – zwycięstwo. Zaczęła się integracja „Bimowa” tylnej części samochodu. Wspominaliśmy, planowaliśmy i zalewaliśmy smutki jednocześnie. Nie powiem – nawet się udało. Po pewnym czasie zmęczeni trudami podróży udaliśmy się w objęcia Morfeusza. I jak to w takich przypadkach bywa Misio chrapał, że tylko zazdrościć a ja „bidulek” jeden nie mogłem dobrze zasnąć w samochodzie (taka już moja wada genetyczna). I tak oto zleciał nam 450-cio kilometrowy odcinek do Andrychowa. Docieramy do Agatki około godziny 2.00 – powitała nas pięknie, czuję, że dziewczyna się raduje !!!! Tylko Łysy, ten „kutafon” jeden śpi sobie w najlepsze, ale to nic obudzimy go !! Udało nam się bez trudu, mimo wczesnej godzinki postanowiliśmy jeszcze lekko się zintegrować, posilić i położyć się spać. Ku naszej „ogromnej” uciesze Agatka zaproponowała nam jutro do południa spłynąć przełom DUNAJCA, na co chóralnie i z pewnym ożywieniem przystaliśmy (no może nie aż tak bardzo entuzjastycznie, bo trzeba było jechać jeszcze140 km. w jedną stronę) . Podczas drogi Łysy opowiada nam o Dunajcu, jego nurcie i wynikających z niego zagrożeniach (troszkę się przeraziłem, ale na szczęście „cytrynka” była pod ręką). Przełom naprawdę warty spłynięcia, fajna szybka woda bez specjalnie niebezpiecznych momentów, za to z pięknymi, fantastycznymi i niepowtarzalnymi widokami !!!!!! Dość późnym wieczorkiem docieramy na biwak „Skawy” – Karwociki już na nas niecierpliwie czekają (integracja ogniskowa trwa w pełni), więc szybciutko się rozbijamy i rozkładamy śpiwory. Michu i ja postanowiliśmy ulokować się u Karwotów – namiot duży, przestronny i pełno w nim miejsca – no to my już miejsce noclegowe mamy. Nie spodobało się to jednak za bardzo Ewce i postanowili z Jonem przenieść się do Elizy i Michała – zostaliśmy w namiocie sami jak te palce. Z tego co zostało w mojej pamięci (piszę te opisy zbyt późno – pamięć mnie zawodzi) integracja była bardzo, ale to bardzo udana i trwała ze śpiewem na ustach przy dźwięku gitar chyba do wczesnego ranka . Znany jestem z koleżeńskiego usposobienia i w międzyczasie udało mi się oczywiście po koleżeńsku wynegocjować prześliczny bezrękawnik i koszulkę polo firmy ANDARGO – wszystko byłoby bardzo pięknie, gdyby nie jeden kutafon z naszego klubu o zdrobniałej ksywie Misiek (mój przyjaciel !!!!!!!). Znając moje słabe i mocne strony – mocnych mam oczywiście więcej, wykorzystał fakt mojej chwilowej słabości (tzw. Na Robusia) , wjechał mi na moja chorą ambicję ……………. i oddałem mój ukochany polar klubowy Miodziowi – coś za coś, prosta zasada (Miodzie dbaj o niego, pierz, nos go szczęśliwie i bądź dumny, że go masz – niestety nie wszyscy już takie mają) . Noc podobno była bardzo chłodna, choć ja tego nie odczuwałem – w końcu opatulony byłem w śpiworze. Sobota wita nas pięknym słonecznym dniem i wyruszamy na pierwszy etap rzek Skawy (odcinek dość długi, bo chyba27 km. – znowu przesadzają). Wyruszamy na szarym końcu, bo zawsze jesteśmy chętni do pomocy i …… zimne piwko mieli w pobliżu. Most przy, którym startowaliśmy widziałem chyba przez najbliższe dwie godziny – jakby woda stała w miejscu, a to przecież górska rzeka. Płynie się pięknie, grupowo, spokojnie, delektując się ………….. urokami przyrody i nie tylko. Dopływamy w niezłej formie jakieś cztery godziny po grupie czołowej (to chyba jacyś sportowcy wyczynowi byli), i obiadzik już lekko chłodnawy został dla nas – ale bardzo smaczny. Jak zwykle już w stronach południowych zawody odbyły się bez nas – a mieliśmy w końcu zabłysnąć, no cóż jakoś to przeżyjemy (ale to ostatni raz żeby mi było). Wieczór, ognisko, grill, loteria fantowa i kolejna już weekendowa integracja. Tym razem była znacznie spokojniej, bo Misiu i Kawenik zostali mianowani kierownikami auta w drodze powrotnej. Noc okazała się chłodna mimo, że opatulony byłem śpiworem podwójnie – jak nigdy dotąd. Niedziela to kolejny dzionek pływania ok.4 km. Skawą i chyba z16 km. Wisłą, zaś Michał z Romkiem Monikowym udali się na tor kajakarstwa górskiego we Wietrznicy na Dunajcu. Po powrocie Romek został nowym idolem Michała (i tak podniecenie trwa do dnia dzisiejszego – tera ciągle słyszę : gówniana rzeka, nic się nie dzieje, kiedy jedziemy na jakiś tor ???). Pogoda przepiękna, słońce ciągle świeci – jest cudownie przepięknie. Na tym etapie drogi moje z nasza ekipą kompletnie się rozminęły – ja jako odpowiedzialny kajakarz pilnowałem tył peletonu, żeby było wesoło i bezpiecznie przede wszystkim (reszta ekipy coś dopisze, bo nie wiem co się działo z przodu). Później już tylko zakończenie, gdzie zostaliśmy wyróżnieni dyplomem i pięknym pucharem za to, że …………….. po prostu byliśmy – DZIĘKUJEMY  PIĘKNIE  JESZCZE  SIĘ  U  WAS  ZJAWIMY !!!!!!!!!!!!!!!! Pożegnanie, łzy szczęścia i rozpaczy, obietnic i zapewnień na kolejne spływy …..   . Potem już ciężki i spokojny (zupełnie bezalkoholowy) powrót do domu. Michał ciągle dupę zawracał : Kawecki ucz się szybko – tor – kajaki – górska woda – eskimoski i sroty toty !!!!! aż w końcu padł na dobre, zbudziliśmy go tylko na obiad. Był wykończony – dziękujemy Tobie Romku.

Krótkie podsumowanie naszej południowej eskapady :

1. Było jak zwykle u nas bardzo zajebiście i sympatycznie

2. Dziękujemy Agatko za wszystko, kochamy Ciebie

3. Romek znalazł sobie nowego przyjaciela w osobie naszego Michasia !!!! hihihihihih

4. Proszę nas zapisać na następne zawody – my naprawdę chcielibyśmy spróbować naszych sił

5. Czorny i Maryjan  – my naprawdę nie jesteśmy pseudokibicami jak sugerował podczas integracji duży  Michu (my tak naprawdę potulni jak baraneczki jesteśmy – to chyba widać, nie ????)

6. MIODZIU odmienimy się na gadżety ???? troszkę tęsknię za moim polarkiem i wszyscy się ze mnie naśmiewają, że mam do Ciebie słabość – NO MOŻE TO I PRAWDA ??????