48 Ogólnopolski Spływ Kajakowy „TRZECH ZAPÓR” – my tam byliśmy
11 lipca 2014kolejna impreza z cyklu Grand Prix PZK, stojąca na bardzo wysokim poziomie . My tutaj też byliśmy i swój wkład mieliśmy …….
mimo iż nasza ekipa „Celuloza” była dość skromna to swoją obecność zaznaczyliśmy na pewno bardzo pozytywnie. Przyjazd w piątek wieczorkiem, noclegi pod namiotami na boisku piłkarskim KS „Soła” Kobiernice. Dostępne sanitariaty, prysznice oraz barek na kółkach, w którym było dość dużo przydatnych rzeczy do kupienia. Za namową Ryśka i Iwonki rozbijamy się obok nich (należy dodać, że z bardzo miłą chęcią). Wkrótce okazuje się, że jedyna paląca się lampa na całym boisku znajduje się prosto nad naszymi głowami (no i nie potrzebnie braliśmy latarki). A żeby było jeszcze weselej to jedyny zakład meblowy w okolicy, znajduje się za płotem tuż obok naszych namiotów i na dodatek pracuje również w sobotę. Mistrz zmiany na pewno nie zostanie naszym przyjacielem, bo włączał prasę dudniącą dość mocno od samego rana a kończył późnym popołudniem . Pierwszy wieczór to wieczór wspomnień, integracji i wspólnych śpiewów przy grillu i ognisku . Sobota upał niemiłosierny, komandor (drań mały) budzi nas przez głośniki już o 7.30 !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! – to jakiś spływowy skandal . Lekko zaspani ze spierzchniętymi od suchości ustami budzimy się błyskawicznie do życia. Bosz co my zrobimy ?? Czy zdążymy, czy się wyrobimy, czy znowu niesłusznie przyznane punkty karne będą ????? Ogarnia nas pomału PANIKA , OBAWA i LĘK . . .
Na nasze szczęście jest mnóstwo ludzi i dwa autokary. Rozumie się samo przez sie, że 200 osób nie wejdzie do dwóch autobusów – jesteśmy uratowani. My się zabierzemy czwartym a może nawet piątym jak dobrze pójdzie. Uśmiechy zagościły na naszych licach a strach, lęk i obawy odeszły w zapomnienie. No i nastał dzień długi, słonecznym, miły i wesoły. Autobus, którym jechaliśmy (na pewno nie czwarty a może nawet i szósty) też był bardzo wesoły. Start to wyścig ORP – oczywiście startujemy.
Aby się czasami nie spóźnić na metę lub też nie być za szybko płyniemy sobie delikatnie muskani wiatrem w plecy – TRATWA . Dzięki temu stylowi płynięcia poznajemy m.in. ratowników WOPR i patrol policji jeziora żywieckiego, który pilnie nas eskortuję na metę pierwszego odcinka . Docieramy lekko spóźnieni – to przez te motorówki, któe nas eskortowały i wytwarzały przy tym fale, na których nawet najwybitniejszy kajakarz miałby problemy z koordynacją ……. a co dopiero my kajakarze turyści !!!!! Płynęliśmy jeszcze przez dwa jeziora zaporowe i również poznaliśmy patrole policji i WOPR . W miłym nastroju zmęczeni i zadowoleni docieramy do mety. Troszkę jestem zawiedziony, że start do wyścigu na czas odbył się bez naszego udziału (pewnie organizatorzy obawiali się „czarnych koni” ), ale za rok już do tego nie dopuścimy . Wieczorek – cieplutko , jasno, bo latarnia znowu świeci jako jedyna, ale za to „meblowy” dał sobie spokój . Jeszcze tylko zawody sprawnościowe na lądzie, do których wytypowaliśmy żołnierz Rzeczpospolitej Polskiej – najsprawniejszego i najsprytniejszego z całego naszego zespołu. ……………… i co by nie powiedzieć otarł się i to dość mocno o podium i wygrał dla nas pokal do piwa (takich przedstawicieli potrzeba więcej : małych ale za to jakże ambitnych) . Wieczór kończy się standardowo nad ranem. Grill, śpiewy, tańce, ognisko i tym podobne rzeczy . Niedzielny poranek (znowu ten bezlitosny komandir „Babolek”) – my mu się jeszcze, kiedyś odwdzięczymy. Dzisiaj etap rzeką Sołą, gdzie został załatwiony spust wody z elektrowni. Ruszamy zwarci i gotowi aczkolwiek wyluzowani – TRATWA !!!! Muszę przyznać, że woda rzeczywiście troszkę płynie tworząc kilkanaście bystrzy, na których można się delikatnie wykopyrtnąc !! Nam się udaje bez – co dziwne z drugiej strony . Nasze nadwyrężone wyścigami dnia poprzedniego organizmy bardzo dzielnie się sprawują. Mijamy mosty, bystrza, urlopowiczów ………… „fajfusów” i „fajfusiary” (plaża nudystów na prawym brzegu) po to aby dotrzeć do przepięknie położonego również na prawym brzegu – baru . Tutaj niestety po skromnym obiadziku nasze ciała zwiotczały, osłabły – a do mety jeszcze 7 km. Tutaj błysnęła swoim geniuszem organizacyjnym (za naszą namową oczywiście) Bronka. Załatwiła transport na metę w Oświęcimiu. Jak się później okazało dotarliśmy na metę troszkę za połową stawki – no myślę, że to całkiem niezły rezultat – no nie ???? Powrót na biwak, pakowanko, żegnanko i w drogę do domu !!!!! Było miło, dziękujemy i czujemy się zaproszeni na następny rok.
Chcielibyśmy podziękować organizatorom za naprawdę zajebistą imprezkę – oby tak dalej !!!!! Dziękujemy !!!!
A przy okazji pozdrowić pilotów końcowych, któzy byli wspaniali, fajni, mili i przesympatyczni. Nie płaczcie, nie obawiajcie się, nie żałujcie na pewno za rok będziemy również z WAMI. A jak widzicie nasze możliwości są nieskończone .
Zdjęcia do obejrzenia w naszej galerii http://www.ktw-celuloza.pl/gallery3/index.php/ktw/Rok-2014/49-Og-lnopolski-Sp-yw-Kajakowy-Trzech-Zap-r-27—29-06-2014
