Z nurtem Krępy i Mątawy

7 listopada 2011 1 przez kawenik

Już kolejna niedziela 06.11.2011 , a my znowu na wodzie ……………………………..


Krępą i Mątawą do Buśni. Dzięki bardzo dużej pomocy naszej koleżanki Magdy, która naszkicowała nam nawet mapę dojazdową do Krępy

wyruszyliśmy pewnego pięknego niedzielnego poranka na „spływ” kajakowy . Z Michałem ładujemy kajaki i wiosła (na szczęście,zapomnieliśmy zamontować na przyczepce i musieliśmy wziąć składane, żeby zmieściły się do bagażnika) i w asyście Elizy udajemy się do Pięćmorgów , gdzie umówiliśmy się już z przyjaciółmi z Wardacki TEAM Osie : Ela, Grześ, Siudek i Sworek (nie wiem jakim cudem, ale czekali na nas punktualnie co do minutki – a nawet byli przed czasem, aż mi się do teraz uwierzyć w to nie chce!!!! ). Ruszamy wg świetnie naszkicowanej mapy Magdy, jedziemy, gdzieś pod zakaz, las już prawie się kończy a rzeki nie widać. W końcu, gdzieś w dole usłyszeliśmy szum, a później zobaczyliśmy bystro toczące się wody Krępy. ……………………. Szkoda tylko, że było jej straszliwie malutko. No , ale jak się powiedziało „a” to trzeba powiedzieć „b” – ruszamy na wodę. Pierwsze wodowanie Misia i już siedzi na dnie, troszkę się pobujał i ………. Znowu na dnie, jeszcze troszkę poskakał, pokiwał się i ……… znowu na dnie. Potem próbowali pozostali, ale efekty były wszędzie takie same. I tutaj przydały się nasze składane wiosełka, wymyśliliśmy styl kajakowy na „Justynę Kowalczyk”.

Tak oto przez prawie cztery kilometry z malusieńkimi wyjątkami, pokonując różnego rodzaju zwałki i progi dobrnęliśmy styrani na śmierć do upragnionej Mątawy. Wody troszeczkę więcej , ale idzie płynąć. Są zwałki, są przeszkody płyniemy machając raźno wiosłami i idzie nam całkiem przyzwoicie. Przy okazji zwałek kolega Sworek płynący jako jedyny bez fartucha (najmłodszy musi cierpieć – mieliśmy jeden fartuch za mało) sprawdził kilkakrotnie temperaturę wody. Ja mając poważną i grobową minę z zaistniałej sytuacji w duchu posikałem się ze śmiechu (a co ja też nieraz jajka wymoczyłem !!). Po Sworka minie, równie poważnej jak moja wywnioskowałem, że woda jednak nie musi być wcale zaciekła. Sworek jak już minął mu nerw zresztą stwierdził to samo, że za ciepła to ona nie jest (chyba nic w tym dziwnego, w końcu listopad – hihihihi). Mątawa ma swój uroczek i potrafi też dać w kość swoimi wałeczkami. Dość już zmęczeni docieramy o 14.30 do Rozgartów. Po krótkiej przerwie na siku część z nas kończy dzisiejsza przygodę i czeka na „obsługę techniczną” a pozostali, czyli misiek i kawenik udają się jeszcze kawałeczek do Buśni. Pamiętając dobrze ten odcinek z Kapustników – to „pikuś” zakończony wodospadzikem bardzo sympatycznym. Tym razem „pan pikuś” dal nam się poważnie we znaki. Ku…………… drzewo na drzewie, drzewem poganiane, pełno gałęzi, krzakorów i ku …………. nadodatek wody tyle, że pająk mógłby sobie jaja zamoczyć. Poszło nam sprawnie, ale dostaliśmy w dupę kolejną porcję zmęczenia. Na zakończenie jeszcze mały skok z progu całkowicie udany i zakończony sukcesem, choć Misiowi się troszkę za majtki wody nalalo hihihihi. Później już tylko suche rzecz, miłe ognisko,

przepyszna kiełbaska z ketchupem albo musztardą, przepyszny chlebek i ogóreczki. I tak sobie posiedzieliśmy i poświrowaliśmy do wieczorka na łonie natury. Niedziela spędzona na łonie to niedziela udana !!!!!! Uwielbiam łona !!!!!

Dzięki kochani , że byliście do zobaczenia już wkrótce …………………………. na spływie kajakowym mam nadzieję .

kawenik