JEŻEWSKA integracja – okiem organizatorki !!!!
27 maja 2012już poraz kolejny wspólnie z Biblioteką Jeżewo zorganizowaliśmy mały „integracyjny” splyw kajakowy dla mieszkańców gminy Jeżewo ………………..
Przy mało sprzyjającej wietrznej i pochmurnej pogodzie zaczął się kolejny chyba już IV Integracyjno – Rekreacyjny spływ kajakowy dla Jeżewian. Tradycyjnie płynęliśmy Wdą tym razem startowaliśmy przy moście w Żurze. Po raz kolejny pilotem początkowym był Czesiu „Grzonek”, jednak po raz pierwszy, po długim czasie zabrał na spływ swoją żonę. Nie zmienia to jednak faktu, że jak zwykle wyrywał do przodu. Wraz za nim płynęła cała, no prawie cała, reszta. Co niektórzy już na starcie wykazywali znaczny brak sił, tak więc trzeba było czym prędzej te siły zregenerować. Kiedy jedni nie ustawali w wisłowaniu, inni w tym czasie spokojnie delektowali się napojami różnymi, oczywiście ku pokrzepieniu serc, dla kurażu, na odwagę i na wszelkie takie. Tak sobie wszyscy miło i spokojnie płynęli, niektórym podobno nawet nudno było. Co dokładnie, na tym etapie, działo się z przodu, tył za dużo nie wie, bo przód nie poczekał, a tyłowi nie specjalnie spieszyło się aby doganiać. Z tyłu na pewno było wesoło, śmieszno i „kawałowo”. W takich to nastrojach cała kawalkada dopływała do plaży w Gródku. Paradoksalnie zaczęło wychodzić długo oczekiwane słoneczko, a jednocześnie robiło się co raz zimniej i wietrzniej. A jak wszem i wobec wiadomo, kiedy zimno – trzeba się rozgrzać. A co najlepszej rozgrzewa, zwłaszcza, od środka, też wiadomo. Tak więc pięcioosobowa ekipa, ze znaczą przewagą żeńską, pod kierownictwem pewnego dowódcy plutonu, jak dobrze pamiętam. Udała się na poszukiwania sklepu, po drodze okazało się, że nawet w małym, niepozornym Gródeczku prawie można się zgrubić. Co najważniejsze sklep został odnaleziony, a co jeszcze ważniejsze, znalazł się w nim poszukiwany asortyment rozgrzewający. Ba, nawet bardzo uprzejma pani ekspedientka, zaproponowała, ku radości obecnych, … plastikowe kubeczki… oj przydały się przydały! Żeby nie było, że pod sklepem, to, gdzieś w krzaczkach odbyło się pierwsze zbiorowe rozgrzewanie się. Do tego doszły okazje różne i wszelakie, sprzyjające oczywiście wspólnemu rozgrzewaniu się. Pozostałe towarzystwo również jakieś takie „humorowe”, porozsiadało się po plaży i między kolejnymi kęsami kanapek, cukierków, chipsów, różnych takich, ucinało pogawędkę.
W tym samym czasie Kawen dwoił się i troił, w telefonicznych negacjach z Elektrowią . Zadzwonił „tylko” po to aby otworzyli nam śluzy i puścili wodę, z tego co dobrze pamiętam. A dowiedział się, że kanał jest w remoncie i „przepływu” nie ma. Ostatecznie stanęło na tym, że od plaży wszyscy płynęli na drugi brzeg, po czym wysiadali i ciągnęli kajaki po błotnisto – glinianym podłożu. A następnie zakamarkami pośród gałęzi drzew, celowali aby zmieścić się w dość wąski otwór w siatce ogrodzeniowej, którego, chciałam zaznaczyć, żaden z nas nie zrobił. Oczywiście dzięki wydatnej pomocy i asekuracji Mareczka, Marcinka i Adasia trochę też, wszyscy szczęśliwie przetransportowali swoje kajaczki i kanałem udali się w dalszą drogę. Nikt chyba nawet nie spodziewał się, że sielanka, przyjemności i rekreacyjne machanie wiosłem właśnie się skończyło. Nie upłynęli daleko. Za ledwie minęli otwarte do połowy śluzy, dopłynęli pod budynek Elektrowni i tu znów przenoska…… Choć w tym przypadku to raczej na pewno nie jest odpowiednie słowo. Co niektórzy – nadal na końcu, nie widzieli jak przód radzi sobie ze ściąganiem, spuszczaniem i ześlizgiwaniem kajaków po wielkiej skarpie w dół za elektrownią. Podobno klęli przy tym strasznie i wcale się nie dziwię. Kiedy wszystkie tyłki ponownie usadowione były w kajaczkach, znów okazało się, że nie odpłyną za daleko. Chyba nawet gorzej, bo stoją w miejscu.….. bo takie jakieś „niepozorne” drzewko z gałęziami tarasuje drogę i jak tu przepłynąć????? Oczywiście przepłynąć się dało i to bez większych problemów. Wszyscy odetchnęli z ulgą – jak później opowiadali i raźno płynęli sobie dalej… nie za daleko. Tyły nadal w szampańskich humorach zafascynowane opowiadaniem kawałów, z których pewni już dziś nikt nic nie pamięta. Jednocześnie pewnie tak jak reszta (już wiele bliżej) podziwiając przy tym piękne górzyste tereny. Drzewka zwalone przez bobry, różne takie dziwolągi wystające z wody .. .no widokowo piękne one były….. Już po chwili każdy miał w .. .dupie widoki i pocztówkowe pejzaże, bo te drzewka cholerne tak zatarasowały drogę, że niestety kilka osób zaliczyło nieprzyjemne zetknięcie się z wodą. Trzeba nadmienić, że główno dowodzący akcją, dzielni kajakarze prze duże K – dwoili się i troili aby swym doświadczeniem, radą i instruktarzem wspomagać tych nieco mniej opływanych. W kilku przypadkach, choć już pierwsze strużki wody zaczęły się powoli sączyć do kajaka, dzięki takim uwagom, udało się uniknąć „wodowania”. Niestety kilkoro uczestników spływu miało trochę mniej szczęścia. W tym czasie kiedy przed drzewem trwała walka o przetrwanie, Marcinek w kajaku z moim pierwszym, jedynym i najukochańszym syneczkiem…. postanowił wziąć drzewo górą, dosłownie przeskakując przez nie. Doprowadzając tym samym, prawie do zwału, jego matkę, jednocześnie starającą się cała sytuację uwiecznić na zdjęciach – udało się. Mokrych od stup do głów pechowców nadal jakoś humor nie opuszczał. Przy pomocy wspomnianych już chłopaków, którzy sami przy okazji musieli jajka zamoczyć, dziarsko i bez przebierania !!! płynęli w dalszą drogę. Kolejnym dość newralgicznym miejscem okazały się, tak pięknie i ładnie wyglądające, pochylone drzewa tuż przed mostem w Leosi. Tu też co niektórzy zmoczyli dupy, przy okazji zostawiając połowę kajakowego dobytku, w tym wiosło, w konarach drzew. Kiedy Kawen starał się łowić, co się da, Marcin po przeciwnej stronie, przy asyście, jak się dowiedziałam, przeprowadzającego swoją pierwszą akcję ratunkową, Kuby, pomagał kolejnym pechowcom. Na szczęście wszystkim jakoś tam udało się wyjść ze wszelakich opresji i ponownie wsiąść do kajaków. Na horyzoncie był słynny most w Leosi, a tuż za zakrętem charakterystyczny kolejowy wiadukt. Tu dla odmiany woda pędziła niczym górski potok, rozchlapując się i przy okazji ochlapując wszystko i wszystkich wokół. Mimo groźnie wyglądającego, dość wartkiego nurtu, wszyscy ten etap przepłynęli równie wartko i co najważniejsze bez większych perturbacji. Dalej woda zdecydowanie uspokoiła się. Widoczki znów zrobiły się ładne, a na horyzoncie widać było Wdę w całej krasie. Nie daleko dało się spokojnie płynąć. Już kawałek dalej pojawiła się kolejna dość groźne wyglądająca przeszkoda. Co niektórzy, tak na wszelki wypadek, woleli nie ryzykować i przenieśli kajaki brzegiem rzeki. Jest to jakiś sposób. Nagle, nieoczekiwanie dla wszystkich, pojawił się most, ten chyba upragniony most drogowy w Bedlenkach świadczący o zbliżaniu się ku końcowi, wyjątkowo mokrego spływu z przygodami. Tym razem nikomu nie spieszyło się do pieczenia kiełbasek nad ogniskiem. Większość choć trochę chciała podsuszyć pomoczone rzeczy. W tym też czasie trwało ładowanie sprzętu na samochody i znoszenie ognikowych tobołów, z zaprzyjaźnionego domu. Kiedy wszystko jako tako – było ogarnięte, przyszedł czas na zasłużony odpoczynek, wspólne posilanie się i pieczenie kiełbasek. W między czasie wszyscy dzielili się nie zapomnianymi wrażeniami i przeżytymi właśnie przygodami. Zwłaszcza ci, co zaliczyli spotkanie pierwszego stopnia z królową Wdą, już mówili, ten spływ będą wspominać wyjątkowo długo, mało tego już pytali gdzie i kiedy następny !!!!!! A pewna, w pewien sposób również sprawczyni całego zamieszania odetchnęła z ulgą. Jak się też okazało, na tę samą osobę czekała całkiem niespodziewana, niespodzianka urodzinowa, w postaci prezentu urodzinowego BARDZO urozmaiconego
, którego elementy nie nadają się do publikacji przed godziną 22. Zdecydowanie jednak trzeba było przymierzyć niektóre urodzinowe rzeczy, a inne skonsumować…. Wszystko to sprzyjało wspólnym śpiewom oczywiście przy akompaniamencie niezawodnego Adasia, czyli jednym słowem integracja. Niestety, jak wiadomo nic co piękne nie trwa wieczne. Co niektórzy uczestnicy spływu, byli dość mocno już zmęczeni … Na domiar złego Marcinek dostał dość smutną wiadomość po której udał się do domu, zabierając przy okazji chłopakom kluczyki, od samochodu, który stał w Jeżewie …..Tak więc, czas było zakończyć wspólne spływowo – urodzinowe integrowanie się i z nie zapomnianymi wrażeniami wracać do domów.
Jeżewska cześć ekipy bardzo, bardzo, bardzo dziękuje Klubowym chłopakom, za kolejny wspólny spływ, poświęcony czas, rady, emocje. Jesienią oczywiście liczymy na kolejne takie !!!!!
